Har kuni tong otishidan oldin men bir oddiy odatni saqlayman: choy damlayman va deraza yonida o’tirib, shaharning sekin uyg’onishini kuzataman. Hech narsa qilmaslik — bu mening eng samarali mashg’ulotim.
Biz shoshqaloqlikni qadrlaymiz. Tezlik muvaffaqiyat belgisiga aylandi. Ammo sukunatda, hech qaerga shoshmayotgan paytda, fikrlar boshqacha shaklga kiradi — ular tartiblanadi, tiniqlashadi.
“Sukunat bo’shliq emas. U — fikrlarga nafas oladigan joy.”
Sekinlikning hadyasi
Sekin yashash — dangasalik emas. Bu — tanlash. Qaysi narsaga e’tibor berishni, qaysi lahzada to’xtab qolishni ongli ravishda tanlash. Tong shu tanlovni mashq qiladigan joyim.
Ehtimol, bu kichik odat dunyoni o’zgartirmas. Ammo u meni o’zgartiradi. Va shu kifoya.