Sopol yasashni o’rganganimda, men miyam emas, qo’llarim bilan o’ylashni boshladim. Bu — boshqacha bilim.
Ekran oldida o’tirgan kunlarimizda, biror narsani qo’l bilan yaratish — deyarli isyon. Va shifo.
“Qo’llar ba’zan miya bilolmagan narsani biladi.”
Har bir nuqsonli kosa — mening qo’llarimning o’ylaganining isboti. Va men ularni mukammallikdan ko’ra ko’proq yaxshi ko’raman.